Wpis 3

Andragogika powstała w XX wieku. Na początku zaliczana była do dziedzin pedagogiki ogólnej i filozofii wychowania. Na rozwój tej dziedziny miały wpływ: psychologia człowieka dorosłego, socjologia kultury i wychowania, etyka, antropologia filozoficzna oraz historia oświaty i myśli pedagogicznej.

W obszarze zainteresowań miłośników andragogiki są procesy kształcenia i wychowania oraz samokształcenia i samowychowania dorosłych. Andragodzy analizują treści, systemy, formy, metody i cele (samo)wychowania i (samo)kształcenia i ich uwarunkowania biologiczne, cywilizacyjne, kulturowe, społeczne i ekonomiczne.

Do zadań andragoga należy zatem szeroko pojęta edukacja osób dorosłych w różnych środowiskach, np. w miejscach pracy oraz w ramach różnych placówek i instytucji. Andragog zna potrzeby edukacyjne osób dorosłych, możliwości kształcenia i systemy edukacji na obszarach swojej działalności (w Polsce oraz w Unii Europejskiej) oraz formy dofinansowania nauki tych osób np. z funduszy UE.

Osoba pomagająca i doradzająca dorosłym wie, jak pokonać bariery w uczeniu się, jak dobrać odpowiednią ofertę edukacyjną dla konkretnego człowieka lub grupy ludzi oraz jak motywować dorosłych do ciągłego rozwoju i zdobywania większej wiedzy.

Andragog pracuje dla różnych organizacji pozarządowych, jednostek samorządu terytorialnego, instytucji oraz firm, prowadząc szkolenia i warsztaty, a także przekazuje swoją wiedzę podczas zajęć kulturalnych i sportowych.